baner_top


Projekty
Czas zawodowców BIS - zawodowa Wielkopolska

Czas zawodowców BIS – zawodowa Wielkopolska

W Szkole realizowany jest projekt pt. „Czas zawodowców BIS – zawodowa Wielkopolska”, który został uruchomiony w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego 2014+ i będzie realizowany do końca 2022 roku przez Samorząd Województwa Wielkopolskiego reprezentowany przez Departament Edukacji i Nauki Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego oraz Politechnikę Poznańską. Jednostką współpracującą w ramach projektu jest Miasto Kalisz, które wnosi do projektu wkład w postaci przygotowania i udostępnienia sal laboratoryjnych w V Liceum Ogólnokształcącym w Kaliszu. W projekcie będą rozwijane działania, które zostały zainicjowane w latach 2012-2015 w projekcie „Czas zawodowców – wielkopolskie kształcenie zawodowe”. Przyczynkiem do kontynuacji tych działań jest sukces poprzedniej inicjatywy, wyróżnionej przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju tytułem „Najlepsza inwestycja w człowieka” w ramach konkursu „Dobre praktyki EFS 2014”.

 

Czytaj dalej

 
Fotorelacja z projektu!

www.facebook.com/media/set/

 
Drzewo ważna rzecz

ŚWIATOWY DZIEŃ DRZEWA

Idea ta spotkała się szerokim odzewem. Tylko w 1872 roku na apel Juliusza Mortona posadzono w USA ponad milion drzew. Do Europy idea trafiła w 1951 roku. Organizacja ds. Wyżywienia i Rolnictwa ONZ postanowiła że we wszystkich krajach członkowskich obchodzony będzie każdego roku Światowy Dzień Drzewa. Od kilku lat w dniu 10 października w Polsce obchodzony jest Dzień Drzewa, organizowany przez stowarzyszenia ekologiczne, szkoły i nadleśnictwa. W ramach tego święta prowadzona jest akcja sadzenia drzew, oraz towarzyszy jej program edukacji ekologicznej. Celem programu „Święto Drzewa” jest zainspirowanie młodych ludzi do podejmowania lokalnych działań proekologicznych dotyczących sadzenia i ochrony drzew. Czym dla przyrody jest jej ochrona?  Jest to:

·      utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów;

·      zachowanie różnorodności biologicznej,

·      zachowanie dziedzictwa geologicznego i paleontologicznego,

·      zapewnienie ciągłości istnienia gatunków roślin, zwierząt i grzybów, wraz z siedliskami, przez ich utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony,

·      ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień,

·      utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu  siedlisk przyrodniczych, a także  pozostałych zasobów, tworów i składników przyrody,

·       kształtowanie właściwych postaw człowieka wobec przyrody przez edukację, informowanie i promocję w dziedzinie ochrony przyrody.

Dział botaniki zajmujący się roślinami drzewiastymi to dendrologia. Niezbędne do rozpoznawania i określania gatunków drzew jest klucz, który  zawiera wszystkie niezbędne elementy dla identyfikacji taksonów.

Ogólny kształt części nadziemnej drzewa (pnia i korony, w tym ułożenia gałęzi) określa się mianem pokroju drzewa. Wyróżnia się pokrój stożkowaty, kolumnowy, okrągławy i parasolowaty.




Systematykę na przykładzie dębu  rozdzielamy na:

Gromada: okrytonasienne
Podgromada: Magnoliophytina
Klasa:  Rosopsida
Podklasa: oczarowe
Nadrząd: Juglandanae
Rząd:  bukowce
Rodzina: bukowate
Podrodzina:  Quercoideae
Plemię: Querceae
Rodzaj: dąb

 

Od strony biologicznej, poszczególne gatunki drzew należą do nagonasiennych lub okrytonasiennych. Drzewa należące do nagonasiennych, to najczęściej drzewa iglaste, nie zrzucające igieł na zimę. Są dobrze przystosowane do zimniejszych klimatów. Dominują w górach oraz na dalekiej północy (Skandynawia, Syberia, Kanada). Jedynym wyjątkiem jest miłorząb, który jest drzewem liściastym, ale nagonasiennym. Drzewa należące do okrytonasiennych to drzewa liściaste, występujące w ciepłym i umiarkowanym klimacie, przy czym w klimacie umiarkowanym przeważnie zrzucające zimą liście. Dominują w klimacie ciepłym i umiarkowanym.

Drzewo (ksylem)- to, według definicji botanicznej, złożona tkanka roślin naczyniowych. Zbudowana z naczyń i cewek przewodzących wodę i sole mineralne oraz z elementów wzmacniających (włókna drzewne, cewki włókniste) i spichrzowych (miękisz drzewny). Występuje powszechnie w łodygach i korzeniach roślin drzewiastych. Elementy naczyniowe tworzy w pniach drzew warstwa bielu- przewodzącego wodę i twardzieli - nie przewodzących wody, o komorkach miękiszowych zdrewniałych i naczyniach zamkniętych wciskami czyli wyrostkami komórek miękiszowych drewna, wyrastające do światła naczyń lub do wnętrza przewodów żywicznych poprzez jamki i blokujące procesy przewodzenia.

 

 Najrzadszym drzewem dziko rosnącym w Polsce jest jarząb brekinia, (Sorbus torminalis) – gatunek drzewa należącego do rodziny różowatych (Rosaceae). Występuje w Europie, Azji Mniejszej, na Kaukazie. W Polsce jest rzadki. Osiąga u nas południowo-wschodnią granicę zasięgu. Linia zasięgu bierze początek na wschód od ujścia Wisły, przebiega przez Poznańskie i Śląsk na południe. Występuje koło zapory w Rożnowie.

Drzewo wysokości do 15–25 m i 60–100 cm pierśnicy, o szerokiej i gęstej koronie i z rozpostartymi konarami. Czasami, gdy rośnie w dużym zwarciu i zacienieniu ma postać krzewu

Klapowane, pojedyncze, szeroko jajowate, długości do 10 cm z 3–5 parami nierówno ząbkowanych i zaostrzonych klap. Dolne klapy dłuższe, prawie poziomo odstające, rozwarte pod kątem prostym, przypominają duże liście głogu. U nasady zaokrąglone lub płytko sercowate, na brzegu drobno piłkowane, osadzone na cienkim, długim ogonku. Liście z brzegu ciemnozielone, pod spodem jaśniejsze. Jesienią przebarwiają się na czerwono i brązowe. Białe, zebrane w podbaldachy. Kwiatostany filcowato owłosione, luźne, średnicy do 12 cm . Kwitnie w maju-czerwcu.

Owoce elipsoidalne, podłużnie jajowate, brązowe i jasno nakrapiane, długości ok. 1,5 cm, na długich szypułkach, zawierające po dwie pestki. Owoce dojrzewają w październiku - listopadzie. Zaczyna owocować ok. 15 roku, owocuje co 3 lata ma zastosowanie medycynie.

 

Większość odmian drzew i krzewów zdobnych, to samorzutne mutacje. Mutanty są to organizmy powstałe z najmniej dwóch rodzajowo i rozwojowo rożnych kategorii Komorek inicjalnych, wywodzą się wiec od wierzchołka pędu. Mutanty powstają samorzutnie w przyrodzie pod wpływem rożnych czynników lub są powodowane przez człowieka w hodowli. Krzewy tego typu są na ogół pojedynczymi osobnikami, które nie mają zdolności rozmnażania się (brak owoców- np. Viburnum opulus „Roseum”, Prunus triloba), albo rozmnażane generatywnie nie przekazują wiernie swych cech potomstwu. Zasługą człowieka jest znalezienie ich oraz zachowanie dla kultury przez wprowadzenie do uprawy i rozpowszechnienie, zwykle na drodze wegetatywnego rozmnażania.

 

Natomiast najpopularniejszym drzewem w Polsce jest sosna ( Pinus).

Występuje w strefie umiarkowanej półkuli północnej, Ameryka Środkowa, Azja(do Archipelagu Malajskiego). Gleby wapienne, kwaśne, przepuszczalne, piaszczyste, niektóre na słabo przepuszczalnych. Cechuje się, ulistnieniem dwupostaciowym, może być klika różnych form liścieni: spiralne, pojedyncze igły, spiralnie ułożone „łuski”, równowąskie igły, kwiaty zazwyczaj jednopienne, osobne męskie i żeńskie, formują się w postaci szyszek: męskie walcowate, podłużne i małe, obumierają jesienią, długość 1.5 cm, żeńskie kuliste, elipsowate, dojrzewają do 3 lat, długość nawet do 0.5 m, nasiona niewielkie, mają małe skrzydełko w kształcie półksiężyca, wysypywane są z dojrzałych szyszek. Ma zastosowanie w przemyśle drzewnym, budownictwie, do wyrobu mebli, papieru, sklejki. W perfumerii, kosmetyce, lecznictwie.

Drewno ma dużą wytrzymałość przy malej gęstości, wykazuje małe przewodnictwo ciepła i dźwięku. Wada drewna z punktu widzenia technicznego jest jego duża higroskopijność, pęcznienie, kurczenie się i pękanie oraz stosunkowo mała trwałość.

W naszej strefie klimatycznej na przekroju poprzecznym drewna wyróżnia się współśrodkowe pierścienie ze słojami rocznymi, których liczba określa wiek drzewa. Na przekrojach słoi rocznych rozróżnia się warstwy drewna wczesnego (powstałego wiosną) i drewna późnego (powstałego latem), które ma ciemniejszą barwę i gęstość 1,5 razy większa od wczesnego. Drzewo jest konglomeratem kilku wielocząsteczkowych związków organicznych: celulozy, hemicelulozy, ligniny, i substancji takich jak żywica, wosk, tłuszcze, garbniki, alkaloidy i związki mineralne.

Drewno nie niszczeje przez setki lat, jeżeli znajduje się w warunkach suchych przy stałej wilgotności, albo jest stale zanurzone w wodzie. Za niezwykle cenny materiał meblarski uchodzi sczerniałe drewno dębowe wydobywane spod grubych warstw torfu lub mułu. Zakonserwowane w wyniku setek lat przelegiwania w warunkach beztlenowych.

Pomimo olbrzymiego znaczenia jakie dla zachowania różnorodności biologicznej przypisuje się żyjącym w otwartym krajobrazie na wpół spróchniałym drzewom, najbogatszym pierwotnym „zagłębiem” rozkładającego się drewna był zawsze las. Stare, samotne drzewo otoczone nawet najwyższą troską nie jest w stanie dostarczyć tak zróżnicowanego pod względem rozmiarów, gatunku i stopnia rozkładu martwego drewna, jakie znajdujemy w lesie naturalnym . Las naturalny gwarantuje przede wszystkim ciągłość „dostawy” martwego drzewa i trwałości związanego z nim całego układu. Pojawia się pytanie gdzie dziś szukać takich lasów? Ministerstwo Lasów Kolumbii Brytyjskiej z Kanady w monograficznym opracowaniu, poświeconym martwemu drewnu, powołuje się na dane z Puszcze Białowieskiej. To jedyna wymieniona w tym opracowaniu lokalizacja z obszaru Euroazji.

Występowanie roślin i zwierząt związanych z martwymi drzewami, a szczególnie gatunków obligatoryjnych ksylobiontów jest,  dobrym i uznanym wskaźnikiem naturalności ekosystemu leśnego. Wiele z tych gatunków jest rzadkich i zagrożonych, ich zachowanie ma więc kluczowe znaczenie dla ochrony różnorodności biologicznej. Z punktu widzenia ochrony przyrody, im więcej w lesie rozkładającego się drewna – tym lepiej. Przyjmuje się, że bogactwo gatunkowe lasu jest dodatnio skorelowane z ilością martwych drzew. Obszary z większą ilością martwych drzew charakteryzują się też wyższym udziałem gatunków z czerwonej listy- zagrożonych wyginięciem.

Martwe drewno stanowi niezwykle bogaty magazyn energii i substancji chemicznych - czynników niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania ekosystemów leśnych. Energia słoneczna pobiera przez liście w procesie fotosyntezy, akumuluje się w związkach organicznych budujących tkanki drewna. Związki organiczne to związki węgla pochodzącego z powietrza dwutlenku węgla. Powolne spalanie tych związków w procesie metabolizmu organizmów cudzożywnych umożliwia ich funkcjonowanie.  Naturalne pożary lasów (np. od piorunów) to również sposób, w jaki niektóre typy ekosystemów wykorzystują energie martwego drzewa w inicjowaniu naturalnego odnawiania drzew. Pomimo niższej, w porównaniu z liśćmi, względem zawartości azotu i substancji mineralnych w martwym drewnie, ich ogólną zawartość, uwzględniająca całkowitą masę drewna jest olbrzymia. Dzięki porowatej, gąbczastej strukturze, martwe drewno stanowi niezwykle zasobną rezerwę wody, pochodzącej zarówno z opadów atmosferycznych, jaki i produkowanej w nim bezpośrednio w procesach metabolicznych bakterii i grzybów. Jest to szczególnie istotna funkcja w ekosystemach lubo okresach, odznaczających się niedoborem wody. Oprócz tego martwe drewno, ze względu na powolne tempo rozkładu, zapewnia stabilność warunków pokarmowych w ekosystemie.

Martwe drewno istotnie wpływa na procesy kształtujące właściwości siedliska leśnego. W górach przeciwdziała powstawaniu lawin oraz erozji gleb, a także sprzyja odnawianiu się lasu po wiatrołomach. W lasach wilgotnych, w łęgach, powalone drzewa mogą zmienić przebieg cieków wodnych. Niezwykle ważną, siedlisko twórczą rolę pełnią wywracane z korzeniami drzewa, tworzą układ dołu i pagórka powykrotowego- nowe mini formy terenu o skrajnie rożnych warunkach siedliskowych. Gospodarka leśna prowadzi do zaniku tych form i ujednolicania siedliska. Rozłożone kłody, „wtopione” całkiem w glebę, pozostawiają swoje piętno w postaci pasów grubej warstwy butwiny- specyficznego siedliska wyróżnionego obfitym występowaniem jednych gatunków i unikanego przez inne. Martwe drzewa kształtują także różnorodność środowiska wodnego wód płynących przez las, a ich obecność o obfitość jest niezbędnym warunkiem zachowania różnorodności biologicznej śródleśnych rzek i strumieni. Niestety rola i znaczenie martwego drewna w funkcjonowaniu lasu i utrzymaniu różnorodności biologicznej wciąż jest niedoceniona. W lasach gospodarczych pozyskanie drewna powinno być określone kompromisem pomiędzy koniecznością dostarczania człowiekowi potrzebnego surowca, a niezbędnymi wymogami ochrony przyrody. Potrzeby surowcowe w pewnym stopniu mogą zaspokoić uprawy plantacyjne drzew lub krzewów szybko rosnących. Surowcowe wykorzystanie nielicznych już w Europie pozostałości lasów naturalnych powoduje nieodwracalną utratę odziedziczonej przez nas różnorodności, co negatywnie wpłynie na jakość życia przychodzących po nas pokoleń.


Magdalena Melke



1.”Dendrologia”, W. Seneta, Wydawnictwo PWN.

2.”Drugie życie drzewa”, A.Bobiec, K. Zub, P. Pawlaczyk, J.M.Gutowski, Wydawnictwo WWF.

 
Ślad po nas!

            Przewodnią myślą planów społeczności uczniowskiej V Liceum dotyczącej podjęcia tematów ekologicznych była idea stworzona przez uczniów klas maturalnych naszej szkoły. Maturzyści w rozmowach z opiekunami Samorządu Uczniowskiego wyrazili pomysł powołania do życia nowej tradycji „Sobieskiego” polegającej na zakupie i wkopaniu przez uczniów klas III swojego drzewa przed budynkiem szkoły. Inwencja twórcza naszych uczniów sięgnęła jeszcze dalej, gdyż zamysł był również taki, by każda klasa nazwała swoje drzewo a ugruntowaniem tejże myśli miałoby być zaprojektowanie i zakupienie grawerowanych tabliczek, które znalazłyby się obok drzew.

            Po zasięgnięciu opinii uczniów szkoły a także po konsultacjach z rodzicami naszych uczniów okazało się, że pomysł maturzystów jest „strzałem w dziesiątkę” i rodzice wspomogą uczniów w zakupie drzew. Wsparciem dla uczniów w realizacji tego przedsięwzięcia była przede wszystkim prof. Kinga Piotrowska- Dutkiewicz wraz z prof. Piotrem Kempińskim oraz prof. Bartłomiejem Kwiasowskim, który wraz z uczniami pojechał zakupić wybrane drzewa.

            Teraz pozostało już tylko wymyślić nazwy dla naszych drzewek i przygotować projekt tabliczek.

            Finalnym etapem pozostawiania po sobie śladu było wspólne wkopywanie drzewek wszystkich klas maturalnych wraz z wychowawcami. Każdy wychowawca czynił honory i jako pierwszy rozpoczął wkopywanie drzewek. Zabawa była przednia a powstała sesja fotograficzna z tego etapu realizacji projektu jest tego dowodem.

 

 

 

 
Specjalna zakładka na stronie www

Jednym z elementów projektu „Zielonym do góry - V Liceum Ogólnokształcące im. Jana III Sobieskiego w Kaliszu z ekologią za pan brat” było utworzenie zakładki internetowej na stronie szkoły. Jej głównym założeniem jest przedstawienie czynności, które zostały podjęte w naszej szkole w ramach realizacji projektu. Zamieszczone zostały informacje na temat działań uczniów naszej szkoły, m.in. relacja z tworzenia gazetki tematycznej na korytarzu szkolnym, artykuł prasowy uczennicy klasy IIIc – Magdaleny Melke pt: „Światowy Dzień Drzewa”. Poszczególne grupy uczniów realizowały swoje zadania związane np. z przygotowaniem projektu stworzenia skweru przed budynkiem szkoły  czy tworzeniem fotorelacji prac.

            Zakładka internetowa  „Zielonym do góry” jest ogólnodostępna. Mogą z niej korzystać nie tylko uczniowie naszej szkoły, ale także każdy zainteresowany. Nad jej graficzną oprawą pod opieką pana prof. Piotra Kempińskiego czuwali uczniowie klasy IIIc: Adrian Lis oraz Adam Fułek. Konsultantami merytorycznymi byli: pani prof. Kinga Piotrowska-Dutkiewicz, pan prof. Bartłomiej Kwiasowski.

            Mamy nadzieję, że o Sobieskim i działaniach naszych uczniów będzie coraz głośniej, że uda nam się zwrócić uwagę szerszego grona na problemy naszych niepełnosprawnych kolegów.

 
<< Początek < Poprzednia 1 2 Następna > Ostatnie >>

Strona 1 z 2
Comeniusefsbip

V Liceum Ogólnokształcące Kalisz ul.Piskorzewie 6